close
تبلیغات در اینترنت
شعر

شعر

حبه القلب   کاش می شد که روزی، دلم را مثل بذری بکارم که فردا بارور گردد و نسل عشاق از محیط زمین برنیفتد   برگ بی درخت   برگی از شاخه افتاد در آب روی برکه نوشت این سخن را: " این همه آب داری، چه جویی؟ دیگر از دل برون کن، وطن را " چند روز دگر، در بن آب برد از یاد این داشتن را مرد و پوسید…

نقشه سایت

خانه
خوراک

عنوان محصول

توضیحات محصول
قیمت : ---- تومان

عنوان محصول

توضیحات محصول
قیمت : ---- تومان

آمار

    آمار مطالب
    کل مطالب : 246 کل نظرات : 715 آمار کاربران
    افراد آنلاین : 1 تعداد اعضا : 122 آمار بازدید
    بازدید امروز : 48 بازدید دیروز : 19 ورودی امروز گوگل : 0 ورودی گوگل دیروز : 0 آي پي امروز : 12 آي پي ديروز : 9 بازدید هفته : 208 بازدید ماه : 494 بازدید سال : 1,677 بازدید کلی : 98,641 اطلاعات شما
    آی پی : 54.225.55.174 مرورگر : سیستم عامل : امروز : یکشنبه 28 مرداد 1397

    آرشیو

    آخرين ارسال هاي تالار گفتمان

    کمی طاقت داشته باشید...
    عنوان پاسخ بازدید توسط
    0 162 farnoosh
    0 173 unique
    0 175 unique
    0 169 farnoosh
    0 201 mahdi
    0 236 farnoosh
    0 193 farnoosh
    0 180 hana
    0 167 unique
    3 240 farnoosh
    0 80 unique
    1 117 yasaman
    2 113 yasaman
    2 92 yasaman
    2 92 yasaman
    1 110 farnoosh
    0 71 yasaman
    1 138 attorney
    2 109 unique
    1 128 yasaman

    تبلیغات

    شعر

    حبه القلب

     

    کاش می شد که روزی، دلم را

    مثل بذری بکارم که فردا

    بارور گردد و نسل عشاق

    از محیط زمین برنیفتد

     

    برگ بی درخت

     

    برگی از شاخه افتاد در آب

    روی برکه نوشت این سخن را:

    " این همه آب داری، چه جویی؟

    دیگر از دل برون کن، وطن را "

    چند روز دگر، در بن آب

    برد از یاد این داشتن را

    مرد و

    پوسید

    و از یاد خود برد

    هم وطن را و هم

    خویشتن را

     

    در چار راه برده فروشان

     

    بر زورقی ز واژه نشستن

    وز آب روی خویش گذشتن

    وانگه به گوش عرش رساندن

    بیدادها را و عربده ها را

    مردم! چه ساده لوح و چه گولید

    این "عارفان" حرفه ای شهر

    شرمی نمی کنند شما را

    اینان که زیر پرتو خورشید

    - در چار راه برده فروشان -

    حراج کرده اند خدا را!

     

    تبعید به درون

     

    عمری، پی آرایش خورشید شدیم

    آمد ظلمات عصر و نومید شدیم

    دشوارترین شکنجه این بود که ما

    یک یک به درون خویش تبعید شدیم

     

    گمشده

     

    طفلی به نام شادی،

    دیری ست گمشده ست

    با چشم های روشن براق

    با گیسویی بلند، به بالای آرزو

    هرکس ازو نشانی دارد،

    ما را کند خبر

    این هم نشان ما:

    یک سو، خلیج فارس

    سوی دگر، خزر

     

     


    نام
    ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
    وبسایت
    :) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
    نظر خصوصی
    مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
    کد امنیتیرفرش کد امنیتی